بی شک نام محمودی خوانساری برای همه ی اهل دل و موسیقی ایرانی نامی آشناست. نامی که شاید به گونه ای یادآور درد و غم و تنهایی باشد و در عین حال دوستی، صداقت، بی آلایشی و صمیمیت!
محمودی خوانساری در سال 1335 پس از آشنایی با استاد صبا و تشویق وی مبنی بر یادگیری اصولی و علمی ردیف وارد عرصه ی نویی در هنر و آواز ایرانی شد و این آموختن تا پایان زندگی و عمر استاد صبا همچنان ادامه داشت.
در سال 1338 به دعوت زنده یاد "داوود پیرنیا" مبتکر برنامه ی گلها، به این برنامه رادیویی راه یافت و نخستین اثر خود را با نام "برگ سبز شماره 56" در سه گاه با همکاری استاد "فرهنگ شریف" خلق کرد. بعدها در برنامه ی نوایی از موسیقی ملی نیز که به ابتکار دکتر منوچهر جهانبگلو ایجاد شد حضور یافت.
محمودی خوانساری هنرمندی بود که هیچ گاه انسانیت و هنر و صدا را به عالمی نفروخت.
آشنایی ژرفی با شعر و ادبیات داشت و در آوازهای خود حس و برداشت خود را در اثر متجلی می ساخت.
شعرها و تکیه های کلامی را با شیوه ی خاص خود ادا می کرد و دارای سبکی بدیع و کاملن شخصی بود. گاهی اینگونه به نظر می رسد که آوازهایش دارای وزنی خاص و حساب شده از شروع تا پایان است.
متسفانه این هنرمند گرانمایه پس از چند سال گوشه نشینی و گذران عمر در عین سادگی و درویشی در تاریخ دوم اردیبهشت ماه 1366 در تهران و به صورت بسیار ناگوار،مظلومانه و مرموز درگذشت و آسمان تیره و تار موسیقی پس از انقلاب یکی دیگر از ستارگان خود را خاموش نمود. هرچند بزرگانی چون محمودی خوانساری همیشه زنده بوده و هستند.
روانش شاد و یادش گرامی
با همکاری هنرمندان
محمود محمودی خوانساری
فرهنگ شریف
تنبک: ؟
آهنگ: سه گاه
شعر :حافظ
