شاید نام سیستان و بلوچستان و بویژه بلوچستان کمتر به گوش ها خورده باشد و کمتر بر زبان ها جاری شده باشد. منطقه ای در جنوب خراسان بزرگ(خراسان قدیم) و جنوب شرقی ایران باستان. متشکل از دوبخش بزرگ سیستان و بلوچستان که هر کدام جداگانه پیشینه تاریخی کهنی دارند. زابلستان و نماد کهن آن یعنی شهر سوخته و بلوچستان با نامی کهن به نام مَکران که در تاریخ نوشته های باستانی این دو نام به چشم می خورند.
گذشته از تفاوت نام این دو منطقه دارای ویژگی های فرهنگی جدایی نیز هستند که می توان به زبان،آداب و رسوم،موسیقی و برخی باورها اشاره کرد.
زابلستان به جهت این که جزوی از خراسان بزرگ در سده های نخست بوده رنگ پذیری بیشتری از فرهنگ فراگیر پارس داشته و موسیقی آن نیز به صورت محسوسی در موسیقی ملی ما جای خود را دارد و زبان آن نیز برگرفته از زبان پارسی کهن بوده و هست.
اما درباره ی بلوچستان به سبب دور افتادگی و همچنین کوتاهی بخصوص 3حکومت پیشین مهجور و به نوعی بیگانه با فرهنگ فراگیر ایرانی شده است. هرچند رگه های مشترک بسیاری در آنها هست.
موسیقی این منطقه نیز به همان دلایل خاص بودن خود را حفظ نموده و گذشته از این که بسیار راکد مانده از موسیقی و فرهنگ قوم های دیگری چون هندی و پاکستانی رنگ پذیرفته که این روند در دهه های کنونی بسیار محسوس تر است. اما با همه ی این اوصاف این موسیقی به گونه ای دست نخورده و اصیل است که شاید جای پژوهش و بررسی خوبی داشته باشد.
از بزرگان موسیقی بلوچستان می توان به استاد بامری،استاد اسپندار و ظاهرجان اشاره نمود. شاید نام و نوای استاد اسپندار تنها نوازنده ی دونلی ایران برایتان آشنا باشد. استادی که در بسیاری از نسشت ها و جشنواره های بین المللی هنرنمایی نموده و متسفانه در کشور به ایشان بهایی داده نشده.
قطعه موسیقی ای که می توانید دریافت و گوش کنید از استاد ظاهرجان انتخاب شده که البته به زبان بلوچی نیست اما موسیقی آن بلوچی است. امیدوارم مورد پسند قرار گیرد

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 19 خرداد 1390    | توسط: فرهاد اردكانی    |    |
نظرات()